Ποιες είναι οι Αρχές της Ομοιοπαθητικής

Είναι δύσκολο στο ευρύ κοινό να μεταδοθούν όλες οι αρχές του συστήματος. Συνήθως επικρατεί μια συγκεχυμένη εικόνα για την μέθοδο αυτή. Ότι δυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα, ότι είναι μια φυσική μέθοδος θεραπείας, άλλοι την μπερδεύουν με τις βιταμίνες και τα βότανα, άλλοι θεωρούν ότι γίνονται πειραματόζωα με το να παίρνουν ομοιοπαθητικά, ενώ δεν δημιουργούν μεγάλο συστημικό θέμα στον οργανισμό τους με το να παίρνουν το ένα χημικό φάρμακο μετά το άλλο. Το ευρύ κοινό δεν μπορεί να φανταστεί πόσο μεγάλη θετική επίδραση μπορεί να έχει στην ζωή του η έκθεση του οργανισμού του στα δυναμοποιημένα ομοιοπαθητικά σκευάσματα, πόσο βαθιές θεραπείες γίνονται και πως ξεμποκλάρει το ύστατο στον άνθρωπο που είναι να φέρει νέα ζωή. Η δύναμη της ζωής που είναι η Ζωτική μας Δύναμη στην υγεία πάντα μας οδηγεί στην συνέχιση του είδους μας. Τα χτυπήματα στην Ζωτική Δύναμη μας βάζουν φρένο και μας αποτρέπουν από την ίδια την ζωή. Μας αποτρέπουν από την σχέση, την τεκνοποίηση, την κοινωνικότητα, μας απομονώνουν και μας καθιστούν μισάνθρωπους. Δεν είναι καθόλου τυχαία η πορεία της σημερινής κοινωνίας, οφείλεται στην καταστολή, στην μη αναγνώριση και στην άγνοια για την ανθρώπινη φύση μας.

Οι αρχές του Ομοιοπαθητικού συστήματος είναι ξεκάθαρες.

Το όμοιο θεραπεύει το όμοιο.

Η αρχή της Ζωτικής Δύναμης.

Η αρχή της εξατομίκευσης

Η αρχή της ελάχιστης (υπέρ-αραιωμένης δόσης)

Η αρχή της θεραπείας - Νόμος του Χέρινγκ. - Κρίνουμε την πορεία της θεραπείας.

Το ένα ομοιοπαθητικό την φορά, ώστε να μπορούμε να έχουμε σωστές παρατηρήσεις και συνέχεια στην πορεία της θεραπείας (υπάρχουν εξαιρέσεις στον κανόνα αυτόν)

To όμοιο θεραπεύει το όμοιο.

Στην θεραπευτική υπάρχουν 2 αρχές.

Η αρχή του ενάντια εναντίοις εισίν ιάματα και η αρχή του όμοια ομοίοις εισίν ιάματα.

Είναι δυο αρχές που ανέφερε ο Ιπποκράτης, πατέρας της Ιατρικής στο "Περί τόπων των κατ’ άνθρωπον", κεφ. 42, του Ιπποκράτη: «Διά τα όμοια νούσος γίγνεται και διά τα όμοια προσφερόμενα εκ νοσευόντων υγιαίνονται, οίον στραγγουρίην το αυτό παύει ουκ εούσαν. και βηξ κατά το αυτό ώσπερ και στραγγουρίη υπό των αυτών γίγνεται και παύεται. διά το εμέειν έμετος παύεται». Στην ίδια παράγραφο αναφέρει και τον Νόμο των Εναντίων «αι οδύναι παύουσι τοις υπεναντοίησιν», άρα «όμοια ομοίοις εισίν ιάματα [διά τας χρονίας νόσους], διά δε τας οξείας ενάντια εναντίοις».

Ο νόμος του όμοια ομοίοις είναι ένα απλός νόμος, όταν σε εκθέτουν σε κάτι που σου μοιάζει ή σου ταιριάζει τότε επιταχύνεται η αυτοθεραπευτική ικανότητα του σώματος. Και αυτό μπορεί να συμβεί όχι μόνο με τα ομοιοπαθητικά ιάματα αλλά και με καταστάσεις, ποιες είναι οι πιθανότητες να βελτιωθεί η ψυχική και σωματική σας υγεία όταν σας τοποθετήσουνε σε ένα περιβάλλον που αγαπάτε, που σας είναι οικείο, που νοιώθετε όμορφα; Και ποιες οι πιθανότητες να βελτιωθείτε εάν σας εκθέσουν σε ένα περιβάλλον αντίθετο εντελώς από την φύση σας;

Ο νόμος των εναντίων χρησιμοποείται κυρίως στις οξείες κρίσεις. Για παράδειγμα μετά από την έκθεση μας στο κρύο, πίνουμε θερμά ποτά, ή πλησιάζουμε την θερμότητα για να ζεσταθούμε. Κάθε απόκλιση από την ισορροπία απαιτεί τον αντίθετο πόλο για να υπάρξει ισορροπία εκ νέου. Αυτός είναι ένας άλλος νόμος της φύσης. Αν είχαμε συνειδητοποιήσει ότι αυτός ο νόμος ισχύει παντού σε κάθε τομέα της ζωής τότε θα καταλαβαίναμε γιατί ενώ είμαστε εσωστρεφείς άνθρωποι επιλέγουμε ασυνείδητα έναν εξωστρεφή σύντροφο. Έτσι χρησιμοποιούμε σε εισαγωγικά την σχέση για να μας κρατά σε ισορροπία.

Η Αρχή της Ζωτικής Δύναμης.

Η ομοιοπαθητική υποστηρίζει ότι το σώμα το διέπει μια νοημοσύνη που είναι εκτός του συνειδητού ελέγχου μας. Την ονομάζει ζωτική δύναμη γιατί κρατά σε συνοχή τον οργανισμό και τις λειτουργίες του. Με το δίνουμε επι μέρους ουσίες όπως τις βιταμίνες και τα βότανα βοηθάμε στην βιοχημεία του οργανισμού αλλά δεν μπορούμε εύκολα να αγγίξουμε το επίπεδο της ζωτικής δύναμης. Για να φτάσεις εκεί χρειάζεσαι την λεγόμενη δυναμοποίηση.

Η ζωτική δύναμη είναι ο ενστικτώδης εαυτός μας, το λεγόμενο id του φροϋντ. Το μόνο που μπορούν να κάνουν τα χημικά φάρμακα είναι να το καταστείλλουν ή να του εκβιάσουν τις λειτουργίες του.

Η αρχή της εξατομίκευσης.

Η αρχή της εξατομίκευσης είναι θεμελιώδης στην ομοιοπαθητική. Καθώς στο ιστορικό εξατομικεύουμε την κάθε περίπτωση. Αν μας έρθουν 10 άνθρωποι με την ίδια πάθηση, προσπαθούμε να μην είμαστε προκαταλλειμένοι ότι στην τάδε πάθηση δίνουμε το τάδε ομοιοπαθητικό γιατί θα αποτύχουμε. Αλλά να εξατομικεύσουμε όλα τα στοιχεία και να βρούμε το όμοιο. Διαφέρουν όλες οι περιπτώσεις, όσο πιο παρόντες είμαστε, όσο πιο άγραφες πλάκες, έτοιμοι να ερευνήσουμε τα συμπτώματα τόσο μεγαλύτερη επιτυχία θα έχουμε.

Η αρχή της ελάχιστης δόσης.

Ο ιδρυτής της μεθόδου δεν ήθελε να βλάψει από τα πειράματα που έκανε, τον εαυτό του πρώτα απ' όλα. Δοκιμάζοντας τις ουσίες σε βιοχημική μορφή πάνω του κατάλαβε ότι είναι επικίνδυνο για την υγεία του, έτσι σκέφτηκε την ιδέα της δυναμοποίησης. Δυναμοποίηση είναι η ταυτόχρονη αραίωση και κρούση της ουσίας με διαλύτη. Οι αποδείξεις της Ομοιοπαθητικής γίνονται με αδρές χημικές δόσεις για να υπάρξει δηλητηρίαση, όχι με δυναμοποιημένα φάρμακα, που δεν μπορούν να προξενήσουν χημική τοξίνωση στο σώμα. Υπάρχει φοβία στους Ομοιοπαθητικούς μην πάρουν κάποιο ομοιοπαθητικό που δεν τους ταιριάζει και το αποδείξουν. Γίνουν δηλαδή πειραματάνθρωποι. Ο Χάνεμαν είναι σαφής ότι οι αποδείξεις γίνονται με ελάχιστα αραιωμένες δόσεις κοντά στην χημεία, ώστε να υπάρξει αντίδραση του οργανισμού στην τοξίνωση της ουσίας. Στην ομοιοπαθητική θεραπεία δεν δίνονται χημικές δόσεις, αλλά υπερ-αραιωμένες ώστε να μην υπάρχει και να μην υπάρξει κανένας κίνδυνος για την υγεία. Αυτό ονομάζεται ελάχιστη δόση. Μέσα απο την ελάχιστη δόση δεν υπάρχει καμμιά παρενέργεια και λόγω της κρούσης υπάρχει κινητική ενέργεια στα σκευάσματα. Αυτό δίνει δύναμη στον οργανισμό για να αντιμετωπίσει τα θέματα του μόνος του. Δεν είναι η Ομοιοπαθητική που σε θεραπεύει, άλλη μια ψευδαίσθηση των Ομοιοπαθητικών, αλλά ο ίδιος ο οργανισμός που του αφαιρούνται τα εμπόδια του, αυξάνεται η δύναμη του και αναλαμβάνει την θεραπεία του συστήματος του.

Η αρχή της θεραπείας, ο Νόμος του Χέρινγκ

“Ο νόμος της Κατεύθυνσης των Συμπτωμάτων ή ο Νόμος του Χέρινγκ.

1) Από επάνω προς τα κάτω

2) Από μέσα προς τα έξω

3) Από κύρια όργανα σε δευτερεύοντα

4) Αντίστροφη πορεία των συμπτωμάτων

Ο Κωνσταντίνος Χέρινγκ (1800-1880), ιατρός, θεωρείται ο πατέρας της Ομοιοπαθητικής στην Αμερική. Σε ηλικία 17 ετών ενδιαφέρθηκε για την ιατρική και εισήχθη στο πανεπιστήμιο της Λειψίας, όπου έγινε ευνοούμενος μαθητής του διακεκριμένου χειρουργού Henrich Robbi. Το 1821 κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης εκστρατείας εναντίον του Χάνεμαν, ένας μεγάλος εκδοτικός οίκος ζήτησε από τον Dr.Robbi να συγγράψει ένα βιβλίο κατά της ομοιοπαθητικής. Αυτός, επειδή δεν είχε χρόνο, συνέστησε τον Χέρινγκ. Έτσι ο Χέρινγκ ήρθε σε επαφή με τη θεωρία της Ομοιοπαθητικής και αποφάσισε να ερευνήσει την ορθότητα των παρατηρήσεων του Χάνεμαν. Επανέλαβε το πείραμα της κιγχόνης και επιβεβαίωσε το ίδιο αποτέλεσμα με του Χάνεμαν. Έτσι το βιβλίο κατά της Ομοιοπαθητικής δεν είδε ποτέ το φως της δημοσιότητας. Το 1824 συνέβη κάτι που έκανε τον Χέρινγκ να πιστέψει ακλόνητα στην Ομοιοπαθητική. Καθώς νεκροτομούσε ένα νεκρό κόπηκε ο δείκτης του δεξιού του χεριού και το τραύμα έγινε γρήγορα γαγγραινώδες. Ένας μαθητής του Χάνεμαν τον έπεισε να πάρει ομοιοπαθητικό φάρμακο και του έδωσε Arsenicum album. Μετά από λίγες δόσεις αισθάνθηκε καλύτερα και η γάγγραινα θεραπεύτηκε εντελώς.

Ο Χέρινγκ αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο το 1826 και στην διδακτορική του εργασία έδωσε τον τίτλο «Η ιατρική του Μέλλοντος» και διακήρυξε ότι ακολουθεί την ομοιοπαθητική. Το 1848 εργάστηκε στο ιατρικό κολλέγιο της Πενσυλβάνιας, που ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ομοιοπαθητικά ιδρύματα όλων των εποχών. Εκεί ο Χέρινγκ και οι μαθητές του θεράπευαν πάνω από 50.000 ασθενείς τον χρόνο και εκπαίδευσαν περίπου 3,500 ομοιοπαθητικούς. Ο Χέρινγκ ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε την νιτρογλυκερίνη στην ιατρική για πονοκεφάλους και προβλήματα καρδιάς (30 χρόνια πριν χρησιμοποιηθεί στην αλλοπαθητική ιατρική). Η συνεισφορά του Χέρινγκ στην ομοιοπαθητική είναι μεγάλη. Έγραψε πολλά άρθρα, μονογραφίες και βιβλία. Πραγματοποίησε αποδείξεις 72 νέων φαρμάκων και εμπλούτισε σημαντικά την ομοιοπαθητική φαρμακολογία. Διατύπωσε το νόμο

“κατεύθυνσης της θεραπείας, κοινά γνωστό ως «Νόμο της θεραπείας του Χέρινγκ».

Ο νόμος αυτός μεταφορικά διατυπώνεται ως εξής: «Η νόσος απομακρύνεται από τον

οργανισμό από πάνω προς τα κάτω, από μέσα προς τα έξω, από τα σπουδαιότερα σε

ιεράρχηση όργανα στα λιγότερο σημαντικά και με φορά αντίθετη από αυτήν με την

οποία εισέβαλε ή ξεκίνησε στον οργανισμό».

Ο Χέρινγκ παρατήρησε ότι η θεραπεία συνέβαινε με μια συγκεκριμένη μορφή και την περιέγραψε μέσα από 4 νόμους. Σύμφωνα με τον πρώτο νόμο του Χέρινγκ, η θεραπευτική

διαδικασία προοδεύει από τα βαθύτερα σημεία του οργανισμού –τα νοητικά και συναισθηματικά επίπεδα και τα ζωτικά όργανα- στα εξωτερικά μέρη, όπως το δέρμα και τα

άκρα. Ο James Tyler Kent μας αναφέρει επ’ αυτού: «Η εσωτερική κατάσταση του ανθρώπου προηγείται από αυτό που τον περιβάλλει. Έτσι το περιβάλλον δεν είναι η αιτία, είναι μόνο ένας αντίλαλος, αντιδρά μόνο και αντικατοπτρίζει το εσωτερικό. Ό,τι έχει ο άνθρωπος εσωτερικά μέσα του ακολουθείται από το εξωτερικό, ρέει ερχόμενο από το εσωτερικό και επηρεάζει τις “μορφές, το δέρμα, τα όργανα και το σώμα του ανθρώπου. Είναι τέτοια η ροή της ενέργειας που πάντα κινείται στην κατεύθυνση της λιγότερης ή καθόλου αντίστασης,

εκεί όπου ο άνθρωπος βρίσκει αυτά που αγαπά. Οι ασθένειες αντιστοιχούν σε αυτά

που αφοσιώνεται και οι ασθένειες από τις οποίες υποφέρει η ανθρώπινη φυλή δεν

είναι παρά μια εξωτερική έκφραση του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου. Ο

άνθρωπος μισεί τον γείτονα του και είναι πρόθυμος να παραβεί κάθε θείο νόμο. Αυτή

η κατάσταση αντιπροσωπεύεται από τις ασθένειες του ανθρώπου. Όλες οι ασθένειες

πάνω στην γη, οξείες και χρόνιες, είναι αναπαραστάσεις του εσωτερικού κόσμου του

ανθρώπου. Αλλιώς δεν θα ήταν ευάλωτος σε αυτές ούτε θα μπορούσε να αναπτύξει

κάτι που δεν το έχει μέσα του. Η εικόνα του εσωτερικού εαυτού εμφανίζεται προς τα

έξω με την ασθένεια.» J. T. Kent, Lectures on Homoeopathic Philosophy, p.140

Σύμφωνα με τον δεύτερο νόμο του Χέρινγκ, καθώς η θεραπεία προχωρά, τα συμπτώματα εξαφανίζονται από μέσα προς τα έξω. Αυτό σημαίνει ότι όργανα ζωτικής σημασίας για την ζωή που βρίσκονται στο ένδον του ανθρώπου θεραπεύονται και συμπτώματα εμφανίζονται σε όργανα δευτερεύουσας σημασίας“προς το εξωτερικό του ανθρώπου όπως πχ. το δέρμα.

Ο τρίτος νόμος του Χέρινγκ αναφέρει ότι η θεραπευτική διαδικασία προχωρά

από τα άνω προς τα κάτω μέρη του σώματος. Για παράδειγμα, ένας ασθενής με

ομοιοπαθητική θεραπεία που βελτιώνεται από τον πόνο στον αυχένα του, νοιώθει

πόνο στα αρθρώσεις των δαχτύλων στα χέρια του (ο πόνος έχει μεταφερθεί).

Καθώς τα συμπτώματα μεταβάλλονται σύμφωνα με τον νόμο του Χέρινγκ, ο ασθενής

αισθάνεται δυνατότερος και σε καλύτερη κατάσταση υγείας παρόλο που μπορεί να εμφανίζει νέα περιφερειακά συμπτώματα.

Σύμφωνα με τον τέταρτο νόμο, εάν δούμε έναν ασθενή με κάποιο σοβαρό

πρόβλημα υγείας όπως π.χ. μια κατάθλιψη, και ο ασθενής ακολουθήσει μια σωστή

ομοιοπαθητική θεραπεία, τότε η ίδια η φύση μέσα από τις δυνάμεις αυτοθεραπείας,

αφού δεχθεί το ερέθισμα του ομοιοπαθητικού φαρμάκου θα επαναφέρει τον

οργανισμό στην κατάσταση πριν την κατάθλιψη όπως π.χ. ένα δερματικό πρόβλημα.

Φυσικά η καταστολή των παθήσεων τις οδηγεί σε πολύ βαθύτερα στρώματα του οργανισμού. Μακάρι να κάνετε υποτροπή αν καταστέλλετε κάτι με τεχνητούς τρόπους, ευτυχώς ακόμα ο οργανισμός έχει δύναμη και επαναφέρει το σύμπτωμα ή την οξεία πάθηση πίσω.

Σχετικά αναφέρει πολλά περιστατικά ο Χάνεμαν στο βιβλίο του «Χρόνιες

Ασθένειες». Σταδιακά επανερχόμαστε σε συμπτώματα που είχαμε πριν από χρόνια, προτού μειωθούν οι δυνάμεις του οργανισμού μας και εμφανίσουμε νέας μορφής και πολύ χειρότερες παθήσεις από την νιότη μας. Για παράδειγμα βλέπουμε την επανεμφάνιση πυρετού μετά από πολλά χρόνια. Εκεί δεν υπάρχει η κατάλληλη εκπαίδευση στο κοινό που κάνει και εφαρμόζει ομοιοπαθητική να γνωρίζει ότι αυτό είναι στοιχείο ενδυνάμωσης γιατί μια απλή παρατήρηση στους υγιής και νέους οργανισμούς θα μας αποδείξει ότι αυτοί αμέσως δημιουργούν θεραπευτικές φλεγμονές με ανόδους του πυρετού και θεαματική επαναφορά στην υγεία μέσα σε ώρες ή λίγες μέρες.

Με βάση όλα αυτά δεν έχει και ιδιαίτερο νόημα να κάνεις ομοιοπαθητική μια φορά.

Ίσως να έχει αν είσαι καθηλωμένος σε κάποιο συγκεκριμένο ψυχικό στάδιο και ο ομοιοπαθητικός το δει και σου συνταγογραφήσει για αυτό, εσύ θα ξεκολλήσεις από την καθήλωση, δεν θα το συνειδητοποιήσεις όμως ότι ήταν η ομοιοπαθητική που σε βοήθησε και δεν θα συνεχίσεις, έτσι μένεις εκεί άγνωστο για πόσο χρονικό διάστημα. Κάποιοι άνθρωποι έχουν επαφή με τον ενστικτώδη εαυτό και νοιώθουν ότι κάτι πρέπει να πάρουν, έτσι από ένστικτο έρχονται.

Άλλες περιπτώσεις γυναικών π.χ.που τις βλέπεις στα 30 τους έχουν αρκετά θέματα να δουλευτούνε και έρχονται πάλι μετά από 10-12 χρόνια, τώρα τι να προλάβεις; στα 42 να αμβλύνεις τα τραύματα και να προλάβουν να κάνουν με παιδί με φυσικά μέσα είναι λίγο δύσκολο. Θέλω να πω ότι ο χρόνος παίζει ρόλο, πρέπει να γνωρίζει κανείς τις δυνατότητες του συστήματος και τι ωφελεία μπορεί να πάρει κάποιος από αυτό. Το σύστημα δεν ωφελεί μόνο σε σωματικά συμπτώματα αλλά κυρίως σε καθηλώσεις του ψυχισμού, στα "τραύματα" της ενδομήτριας, βρεφικής, παιδικής, εφηβικής ζωής, τραύματα που αν δεν λειανθούν θα εμποδίσουν την εξέλιξη της προσωπικότητας και την ζωτική δύναμη να γεννήσει ζωή, τραύματα που θα σωματοποιήθουν με φυσικές ασθένειες για να δείξουν το τραύμα ποιά υλοποιημένο.

Για αυτό η ομοιοπαθητική και η ψυχοθεραπεία βοηθά η μια την άλλη. Είναι ξεχωριστά συστήματά που όμως και τα δυο εξελίσσουν τον άνθρωπο σε μια πολύ υγιέστερη κατάσταση ύπαρξης.

Η Ζωτική δύναμη που απευθύνεται η Ομοιοπαθητική είναι η ίδια η φύση μέσα στον άνθρωπο και αυτή γνωρίζει και επιτελεί με θαυμαστή τελειότητα τις λειτουργίες του οργανισμού, αρκεί να της δώσουμε τον χώρο, τους σωστούς χρόνους, την ενέργεια και την μη παρέμβαση που χρειάζεται για να ακολουθήσει τους ρυθμούς της. Μη παραβιάζοντας τις λειτουργίες του οργανισμού με βάση την ιδιοσυγκρασία μας, την ηλικία που βρισκόμαστε, την τοποθεσία που βρισκόμαστε, την εποχή του χρόνου που βρισκόμαστε και την ώρα της ημέρας. Κάθε παραβίαση πάνω σε αυτά τα δεδομένα δυσχεραίνει τον οργανισμό μας, κάθε συμμαχία με την ροή της φύσης μας δυναμώνει, είναι στην διακριτική μας ευχέρεια να γνωρίσουμε και να ακολουθήσουμε το δρόμο της λιγότερης αντίστασης αρκεί να μας πει κάποιος ότι υπάρχει και ότι είμαστε εμείς αυτός ο δρόμος. Ο δρόμος και το άτομο είναι ένα.

D.Hom Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος