Οι διαφορετικές σχολές Ομοιοπαθητικής

Όποιος έχει κάνει Ομοιοπαθητική είτε σαν α-σθενής αναζητώντας το χαμένο σθένος του, είτε σαν σπουδαστής ιατρός ή ομοιοπαθητικός έχει βρεθεί αντιμέτωπος με πολλές διαφορετικές προσεγγίσεις στην άσκηση της.

Κάποιες σχολές συστήνουν την λήψη μιας δόσης και αναμονή για μήνες και δίνουν καθημερινά άλατα του σούσσλερ, άλλες σχολές δίνουν καθημερινά χαμηλές δυναμοποιήσεις όπως η γαλλική σχολή, άλλες δίνουν πολλά ομοιοπαθητικά σκευάσματα μαζί. Άλλες σχολές συστήνουν την λήψη υψηλής δυναμοποίησης καθημερινά, άλλες κάνουν συνδυασμό υψηλής και χαμηλής δυναμοποιήσης με επαναλήψεις, άλλοι συστήνουν κάψουλες, άλλοι συστήνουν μπιλάκια και άλλοι υγρά, άλλοι συστήνουν μόνο την Lm δυναμοποίηση.

H ομοιοπαθητική είναι μια νέα επιστήμη όπου ακόμα δεν διαθέτουμε τα τεχνολογικά μέσα για να την εξηγήσουμε και την καταλάβουμε πλήρως, ιδρύθηκε το 1796 από τον Γερμανό ιατρό Σάμουελ Χάνεμαν. Το 1810 εκδόθηκε το "όργανον" θεραπευτικής τέχνης της Ομοιοπαθητικής όπου έγραψε τους κανόνες και τις αρχές της. Το όργανο της θεραπευτικής τέχνης του Χάνεμαν εκδόθηκε έξι φορές. Κάθε φορά ο Χάνεμαν βελτίωνε την τεχνική του και έκανε κάποιες τροποποιήσεις στην μεθοδολογία του.

Είχε μπει σε αχαρτογράφητα νερά σε μια εποχή όπου η επιστήμη της Χημείας ήταν στα σπάργανα. Ο Χάνεμαν ήταν ένα πρωτοπόρος "ξεροκέφαλος" με την σημερινά δεδομένα ιδεαλιστής που αψήφισε εντελώς τον πόλεμο που δέχτηκε για τις ιδέες του. Φυσικά το τότε κατεστημένο τον κυνήγησε και ο Χάνεμαν κατέληξε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στο Φιλελεύθερο τότε Παρίσι, όπου εκεί κυκλοφόρησαν και οι τελευταίες εκδόσεις του Οργάνου.

Όταν έφυγε από την ζωή στα 88 του, η δεύτερη γυναίκα εξαιτίας μιας πολύ μεγάλης ιστορίας που ίσως την γράψω σε κάποιο επόμενο άρθρο, δεν αποκάλυψε τις τελευταίες 2 εκδόσεις του οργάνου στους μαθητές του ιατρούς από την Αμερική. Έτσι ο μεγάλος Κέντ εργαζόταν με την 4η έκδοση του Οργάνου. Στην Αμερική προτού η Ιατρική χωριστεί σε ειδικότητες υπήρχε επίσημα η Ομοιοπαθητική στα πανεπιστήμια και στα νοσοκομεία. Ο Χέρινγκ είχε 50.000 ασθενείς το χρόνο στο νοσοκομείο που εργαζόταν και 3000 φοιτητές ιατρούς το χρόνο στο πανεπιστήμιο όπου δίδασκε. Με την εφεύρεση της αντιβίωσης τον διαχωρισμό της ιατρικής σε ειδικότητες και πιθανά φαρμακευτικά συμφέροντα η ομοιοπαθητική σβήστηκε από τον χάρτη στην Αμερική. Έφτασε σε εμάς πάλι δια μέσου Ινδίας εξαιτίας ενός ομοιοπαθητικού γιατρού του John Martin Honiberger ο οποίος είχε μάθει ομοιοπαθητική στο Παρίσι το 1835 από τον ίδιο τον Χάνεμαν.

Ποιος ήταν λοιπόν αυτός ο τύπος;

Ήταν αυτοκρατορικός Αυστριακός γιατρός και ταξιδιώτης, η καταγωγή του ηταν από την Τρανσυλβανία. Ταξίδεψε μέσω της Ασίας στην Ινδία και έγραψε ένα βιβλίο για τις εμπειρίες του στην ανατολή. Ένα μυθιστόρημα βασισμένο στη ζωή του, γραμμένο από το Mircea Eliade το 1940, the secret of Dr.Honigberger, εγινε πολύ δημοφιλές.

Δεν γνωρίζουμε ακριβώς πότε έφτασε στην Ινδία, αλλά ασκούσε την Ομοιοπαθητική αρκετά χρόνια στην Καλκούτα μέχρι το 1860. Τον αποκαλούσαν ότι είναι ο διάσημος "γιατρός της Χολέρας" . Ήταν επίσης γιατρός στο δικαστήριο του Lahore. Το 1839 ανέλαβε την θεραπεία του Μαχαραγιά Ραντζιτ Σικχ του Παντζάμπ, ο μαχαραγιάς υπέφερε από πρησμένα παράλυτα πόδια και δεν μπορούσε να μιλήσει καθόλου. Ο γιατρός του δεν μπορούσε να τον βοηθήσει, έτσι ζήτησαν την βοήθεια του Μάρτιν.

Ο Μαχαραγιάς προφανώς δύσπιστος και φοβικός για δηλητηρίαση αρνιόταν να πάρει οποιοδήποτε φάρμακο εκτός και εάν το έφτιαχναν μπροστά του, έτσι ο ομοιοπαθητικός παρασκεύασε μπροστά του με ομοιοπαθητικό τρόπο την Dulcamara σε 3Χ και του την χορήγησε πρωι και απόγευμα. Την τρίτη ημέρα απο την λήψη άρχισε να έχει θεαματικά αποτελέσματα,

Αυτό έκανε ακόμα πιο διάσημο τον Ομοιοπαθητικό, και ο πρώτος γιατρός στην Ινδία που ονομαζόταν Μαχεντρα Λαλ Σιρκάρ έμαθε μαζί του. Στην συνέχεια πολλοί γιατροί στην Καλκούτα ενδιαφέρθηκαν να μάθουν αυτήν την νέα τεχνική και έτσι έχουμε την ίδρυση στην Καλκούτα το 1881 του πρώτου Ομοιοπαθητικού Ιατρικού Κολλεγίου. Στην συνέχεια το 1967 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ινδική κυβέρνηση και σιγά ιδρύθηκαν πολλά ιατρικά πανεπιστήμια ομοιοπαθητικής έως και σήμερα.

Πίσω στην ιστορία μας μετά από αυτήν την μικρή παρένθεση για την Ινδία, δεν έφτασαν λοιπόν όλες οι εκδόσεις του Οργάνου στα διάφορα μέρη του κόσμου όπου εξασκήθηκε η Ομοιοπαθητική.

Έτσι σε κάποια σημεία όπως στην Αμερική είχαν μέχρι την 4η έκδοση όπου εκεί ο Χάνεμαν συστήνει την χορήγηση μιας δόσης και αναμονή για αρκετό διάστημα.

Στην 5η έκδοση όμως αναιρεί την πρακτική αυτή εισάγοντας την επαναλαμβανόμενη δόση σε νερό καθημερινά υψηλής δυναμοποίησης και στην 6η έκδοση εισάγει την δυναμοποίηση 1 προς 50.000 Lm (μια σταγόνα της ουσίας σε 50.000 σταγόνες διαλύτη), με σκοπό να την δίνει καθημερινά και να διαλύσει ακόμα περισσότερο την αρχική του ουσία.

Ο Χάνεμαν στην εποχή του δεν μπόρεσε να φτάσει σε πολύ υψηλές δυναμοποιήσεις 1Μ, 10Μ,50Μ, 100Μ αυτές έγιναν λίγα χρόνια αργότερα. Κάποιοι Ινδοί υποστηρίζουν ότι αν ο Χάνεμαν είχε χρησιμοποιήσει αυτές τις πολύ υψηλές δυναμοποιήσεις θα είχε αφήσει την Lm στην άκρη γιατί είναι πολύ πιο ισχυρότερες οι υψηλότερες δυναμοποιήσεις. Οι Ινδοί σήμερα αποτελούν μια τεράστια πηγή γνώσης για όλον τον κόσμο στην Ομοιοπαθητική γιατί ασκείται επίσημα σαν μέρος της Ιατρικής από χιλιάδες γιατρούς.

Εν τω μεταξύ στην γαλλική σχολή χρησιμοποιούν τις μικρές δυναμοποιήσεις που έδινε και ο Χάνεμαν 6άρια, 9άρια, 12άρια, 30άρια.

Και ενώ κάπως έτσι έχει η ιστορία κάποιοι φωνασκούν ότι ασκούν την σωστή ομοιοπαθητική και όλοι οι άλλοι δεν ξέρουν τι κάνουν. Αμφιβάλλω εάν έχουν μελετήσει την ιστορία της Ομοιοπαθητικής.

Ο βασικός λόγος λοιπόν της μη συγκεκριμένης πρακτικής είναι αφενός η εξελικτική διαδικασία και του ίδιου του Χάνεμαν πάνω στην άσκηση της Ομοιοπαθητικής, οι διαφορετικές εκδόσεις του Οργάνου σε διάφορες χώρες με τις αντίστοιχες σχολές που δημιούργησαν.

Η έλλειψη σοβαρής επιστημονικής έρευνας σαν συνέχεια της Ομοιοπαθητικής στο σήμερα, αφενός η άρνηση που έχουμε να ασχοληθούμε με την Ομοιοπαθητική ενώ είναι εξαιρετικά εντυπωσιακό σύστημα θεραπείας, η έλλειψη χρηματοδότησης ώστε να υπάρξει αυτή η έρευνα που χρειάζεται.

Στην ουσία τα μόνα εργαστήρια είναι τα εργαστήρια της πρακτικής στην κάθε χώρα. Αυτό είναι ένα μεγάλο μειονέκτημα προς το παρόν τουλάχιστον. Με την τεχνική της δυναμοποίησης είμαστε απόλυτα ασφαλείς σε οποιαδήποτε ουσία χορηγήσουμε. Τηρούμε απόλυτα το μη βλάπτειν του πατέρα της Ιατρικής Ιπποκράτη.

Η προσοχή όμως πρέπει να υπάρχει για την πιθανότητα του χαμένου πολύτιμου χρόνου σε πολλά περιστατικά και πάντα προτρέπουμε να υπάρχει ο θεράπων ιατρός και η αντίστοιχη παρακολούθηση, καθώς δεν είμαστε ούτε ακριβώς ιατρική, αλλά ένα νέο σύστημα μεταξύ ιατρικής και ψυχοθεραπείας.

Ούτε ψυχοθεραπεία είμαστε,ούτε ιατρική με την σημερινή έννοια. Ασκούμε την Ομοιοπαθητική ένα αυτόνομο σύστημα με τους δικούς του κανόνες και τεχνικές που σκοπό έχει να βοηθήσει την ολότητα άνθρωπος σ΄όλους τους τομείς της ζωής του.

Δεν είμαστε μερικό σύστημα δεν αναλαμβάνουμε ασθένειες, αλλά ανθρώπους που στερούνται σθένους. Το σθένος δυναμώνουμε με τα ιάματα αυτά και η φύση, που διέπει και το ανθρώπινο σώμα γνωρίζει πως να επιφέρει την θεραπεία.

Έτσι είμαστε ένα μη παρεμβατικό υποστηρικτικό σύστημα που προωθεί τις ίδιες τις θεραπευτικές δυνάμεις του οργανισμού. Δεν εκβιάζουμε αποτελέσματα όταν δεν μπορούν αντικειμενικά να πραγματωθούν, για τον λόγο αυτό υπάρχει ακριβώς και η ασφάλεια να μην υπάρχει καμμία παρενέργεια από την χρήση της.

Ακολουθούμε πολλές από τι αρχές της κβαντικής φυσικής, του Ταοϊστικού μοντέλου αντίληψης της υγείας και της ασθένειας.

Στο σύντομο μέλλον όταν θα μπορούμε επιστημονικά να είμαστε έτοιμοι το σύστημα της Ομοιοπαθητικής θα επικυρωθεί επίσημα.

Μέχρι τότε μπορούμε να έχουμε τα οφέλη χωρίς ανασφάλεια οποιαδήποτε είδους.